Micro-credentials

Beoordelen van studenten is altijd ‘een dingetje’ voor me geweest, omdat je vaak alleen maar meet wat je al weet. Een van de redenen dat ik uit het onderwijssysteem ben gestapt, is dat ik niet meer vanaf die vaste criteria wilde hoeven meten, maar vanuit het gesprek met de student over gemaakte keuzes - en waar de groei in skills, kennis en gedrag vandaan komt.

Meestal krijg je voor een opdracht een ‘goed’ en geen ‘voldoende’, als je meer hebt gedaan dan er wordt gevraagd. Roberta Flack had in haar vroege jaren een song ‘Compared to what?’ en daar moest ik regelmatig aan denken, als ik weer bezig was met die meetlat. Want: wat meten we eigenlijk - en heeft die student daar wel wat aan?

Zo’n examen is in mijn ogen dan ook een momentopname van wat je geleerd hebt te laten zien. Niet een palet van wat je allemaal kan. Daar is de tijd niet voor en de interesse van de opleider vaak ook niet. Met als schrijnende quote die ik een collega ooit eens hoorde maken: “Ik heb haar maar een V gegeven, anders moet ik die her ook nog nakijken”.

Ik ben misschien iets (te?) kort door de bocht, maar ik kom nu (te?) vaak oud-studenten tegen die daar nog last van hebben, als in: ze deden het voor het examen en niet voor het Leren.

Dus hoe tof zou het zijn als we een manier weten te vinden, waarmee de kennis & kunde van studenten (en andere lerenden) gewaardeerd kan worden, die (Europees?) erkend is.

Edubadges is zo’n manier van waarderen en borgen van skills die niet gebaseerd zijn op die lijstjes en kunstjes, maar met digitale certificaten laat zien welke vaardigheid of kennis iemand heeft aangetoond. Hierdoor zouden - om maar eens een sprong te wagen - projectteams bij bedrijven, netwerken of organisaties beter toegerust zijn, als die skills ingezet kunnen worden zonder dat daar eerst een heel diploma aan vast moet hangen.

Ook professionals die zich bij- of om willen scholen, zouden op deze manier kun pas verworven skills kunnen verzamelen en (meer) van waarde kunnen zijn voor organisaties - en zichzelf.

Dat klinkt natuurlijk op papier allemaal fantastisch, maar: ‘what’s in it for me?’. Kan ik daar iets in betekenen naar opleiders en bedrijven, door workshops en trainingen in digitale vormgeving aan te bieden die gebaseerd zijn op skills die misschien wel het vak overstijgen? Maar ook: kan je binnen een commercieel sales-driven softwarebedrijf wel de afstand bewaren om er geen ‘wij van wc-eend’ van te maken?

Toch klinkt dit - in mijn hoofd dan - als een mooie kans, om van het ’evidence-based’ principe (alles gebaseerd op vooraf bepaalde uitkomsten) naar het ’evidence-informed’ te groeien, door juist te kijken naar de verantwoording van de keuzes die een student gemaakt heeft om te groeien.

Ik ben daarom heel benieuwd wat er uit gesprekken met studenten, docenten en opleiders kan ontstaan in het ‘Leven Lang Ontwikkelen’ op een even toekomstgerichte als creatieve manier vorm & inhoud te geven.

— JB